Co robi glazurnik? Przewodnik po zawodzie w 2025 roku

Kto tak naprawdę kryje się za spektakularnymi metamorfozami łazienek, kuchni czy kotłowni, sprawiając, że marzenia o idealnej przestrzeni stają się rzeczywistością? To oczywiście glazurnik! Ta z pozoru prosta profesja to w rzeczywistości istny kunszt, łączący precyzję rzemieślnika z wizjonerskim podejściem artysty, a w skrócie, co robi glazurnik? To specjalista, który odpowiada za kompleksowe układanie płytek na ścianach i podłogach, od przygotowania podłoża, po montaż urządzeń sanitarnych i finalne fugowanie.

• Przygotowanie podłoża i kładzenie płytek
• Narzędzia i techniki w pracy glazurnika
• Specjalizacje i dodatkowe usługi glazurnika
• Wymogi zawodu i bezpieczeństwo pracy glazurnika
• Q&A

W dzisiejszych czasach, gdy design wnętrz zyskuje na znaczeniu, zapotrzebowanie na wykwalifikowanych glazurników rośnie w lawinowym tempie. Poniżej przedstawiamy analizę, która ukazuje, jak na przestrzeni ostatnich lat zmieniało się postrzeganie i wynagrodzenie tej profesji. Te dane pochodzą z uśrednionych rynkowych raportów i ankiet, obejmujących zarówno rynek usług, jak i ofert pracy.

Z powyższej tabeli wynika, że praca glazurnika to nie tylko układanie kwadratów. To skomplikowany proces, który wymaga różnorodnych umiejętności i niestandardowych rozwiązań. Na przykład, układanie płytek w nietypowych kształtach, takich jak heksagony, wiąże się z większym nakładem pracy i precyzji, co bezpośrednio przekłada się na wyższe koszty i dłuższy czas realizacji. Tego rodzaju specjalizacje pozwalają glazurnikom na osiąganie znacznie lepszych zarobków, wyróżniając ich na tle konkurencji.

Przekształcenie wizji klienta w rzeczywistość to dla prawdziwego fachowca codzienność. Przyjęcie remontu "od A do Z" staje się standardem, a kompleksowe usługi obejmują nie tylko kwestie estetyczne, ale i techniczne, od wodno-kanalizacyjnych po finalne fugowanie. To sprawia, że glazurnik to nie tylko rzemieślnik, ale również swoisty doradca techniczny i esteta w jednym. Klient, oddając projekt w ręce takiego specjalisty, otrzymuje gotowe, funkcjonalne i estetyczne pomieszczenie.

Zobacz także: Umowa z glazurnikiem wzór – darmowy szablon

Przygotowanie podłoża i kładzenie płytek

Praca glazurnika to nie tylko kwestia układania estetycznych wzorów. Zaczyna się ona dużo wcześniej, często jeszcze na etapie "surowego" budynku, czy też, w przypadku remontów, od walki z gruzem i pyłem. "Panie, przecież to tylko płytki!" – słyszymy czasem, ale prawda jest taka, że bez solidnego fundamentu cała konstrukcja może legnąć w gruzach, a co za tym idzie, płytki zaczną odpadać jak liście jesienią. Przygotowanie podłoża to klucz do trwałości, a jak mówi stare budowlane powiedzenie: "Spiesz się powoli, bo krzywa ściana zemszczą się".

Zatem, zanim zacznie się właściwe kładzenie, trzeba podłoże gruntownie przygotować. W przypadku nowego budownictwa jest to zwykle kontrola równości i wilgotności ścian oraz podłóg, a także ich zagruntowanie specjalistycznymi preparatami, które zwiększą przyczepność kleju. Jeśli chodzi o remonty, sytuacja staje się bardziej "pikantna". Trzeba najpierw skuć starą glazurę, co oznacza zapylenie na masową skalę i widoki rodem z postapokaliptycznego filmu. Nierzadko trzeba usunąć stare kleje, tynki czy wyrównać powierzchnie. Czasem zdarza się, że deweloper zostawi ściany z lekkim „brzuszkiem” albo „wklęsłością” – tu potrzeba wprawnego oka i umiejętności, by to skorygować.

Korekta nierówności to jeden z bardziej czasochłonnych i precyzyjnych etapów. Cienkowarstwowe zaprawy wyrównujące, szybkowiążące wylewki samopoziomujące – to arsenal, którym dysponuje dobry glazurnik. Pomyłka na tym etapie to katastrofa w zarodku. Wyobraź sobie, że układasz duże płytki 120x60 cm na nierównym podłożu – każda minimalna wypukłość czy wklęsłość zostanie natychmiast podkreślona, a światło padające na taką powierzchnię bezlitośnie obnaży fuszerkę. Widziałem to wiele razy – klient jest zachwycony wizją, ale kiedy słońce wpada do łazienki, na gładkiej teoretycznie ścianie, pojawia się "efekt fali".

Zobacz także: Ile kosztuje godzina pracy glazurnika w Częstochowie?

Następnie przychodzi czas na hydroizolację. Szczególnie w łazienkach, gdzie woda ma swobodę działania, jej rola jest nie do przecenienia. Specjalne folie w płynie, taśmy uszczelniające narożniki – to podstawa. "Ale przecież fugi chronią przed wodą!" – powie laik. Otóż nie. Fugi nie są w stu procentach wodoszczelne, a ich głównym zadaniem jest stabilizacja płytek i estetyka. Wilgoć przenikająca pod płytki może prowadzić do powstawania pleśni, zagrzybienia, a w skrajnych przypadkach nawet do uszkodzenia konstrukcji budynku. To jest jak budowa domku z kart bez fundamentów. Właściwa hydroizolacja to cichy bohater każdej łazienki, bez niej ani rusz.

Kładzenie płytek to już wisienka na torcie, ale tylko pod warunkiem, że wcześniejsze etapy zostały wykonane z dbałością o każdy detal. Kleje dobierane są do rodzaju płytek, podłoża i warunków panujących w pomieszczeniu. Na rynku mamy całą gamę: od klejów elastycznych do płytek wielkoformatowych, przez szybkowiążące, aż po te do trudnych podłoży. Dobry rzemieślnik wie, że każdy klej ma swoje „humory” i wymaga indywidualnego podejścia. Nakłada się go zębnicą, która tworzy grzebień z równymi liniami – to gwarancja odpowiedniego rozłożenia kleju i braku pustych przestrzeni pod płytką. Jak śmiejemy się w branży: "Puste przestrzenie pod płytkami to jak skrytki na skarby – tyle, że te skarby to przyszłe pęknięcia".

Precyzja jest tu kluczowa. Położenie pierwszej płytki determinuje wygląd całej powierzchni. Liczy się kąt, poziom, odległość od ścian – to wszystko ma wpływ na to, czy fugi będą równe, a całość harmonijna. Używanie poziomic laserowych, krzyżyków dystansowych to absolutna podstawa. Co więcej, w przypadku wielkich formatów, często stosuje się systemy poziomowania płytek, które eliminują wszelkie nierówności i „zęby”. Te drobne detale decydują o ostatecznym efekcie i zadowoleniu klienta. Jak widziałem to kiedyś, klient zamierzał kupić tylko płytki, ale to, co zobaczył, na przykład w jednym sklepie z materiałami, przerosło jego oczekiwania, z powodu piękna wykonanej ekspozycji na krzywym podłożu. Równie dobrze, jeżeli glazurnik ułoży płytki na krzywym podłożu, można powiedzieć: "Taki piękny pokój, a co mu się stało?" To może zrujnować cały efekt.

Po ułożeniu płytek, kiedy klej zwiąże, przychodzi czas na fugowanie. Fuga to element, który nie tylko łączy płytki, ale także chroni je przed wilgocią i brudem. Dobiera się ją pod kolor płytek lub kontrastowo, w zależności od preferencji klienta i zamierzonego efektu. Na koniec, silikonowanie newralgicznych miejsc, takich jak połączenia ścian z brodzikiem czy wanną. Silikon musi być nakładany precyzyjnie i estetycznie – bo nawet najpiękniej położone płytki z brzydkim silikonem wyglądają niechlujnie. To właśnie te ostatnie detale sprawiają, że praca glazurnika jest sztuką, a nie tylko rzemiosłem. Z mojego doświadczenia, mogę powiedzieć, że silikonowanie jest równie ważne co sam proces kładzenia płytek, ponieważ złe silikonowanie może spowodować, że woda zacznie przesiąkać pod płytki, co w dłuższej perspektywie doprowadzi do nieprzyjemnych problemów, takich jak pleśń czy grzyb.

Narzędzia i techniki w pracy glazurnika

Profesjonalny glazurnik to nic bez swoich narzędzi – są one przedłużeniem jego rąk, a opanowanie ich do perfekcji jest jak władanie różdżką dla czarodzieja. Odpowiednie narzędzia to nie tylko wygoda, ale przede wszystkim precyzja i bezpieczeństwo. Widziałem niejednego „fachowca”, który próbował ciąć płytki szlifierką kątową z tarczą do metalu – efektem były szczerbione krawędzie, odpryski i, co gorsza, brak palców. To nie żarty, ta praca wymaga szacunku do narzędzi i do siebie samego. Mówimy tu o narzędziach specjalistycznych, które są drogie, ale inwestycja w nie to gwarancja jakości i szybkości pracy.

Podstawą jest przecinarka do glazury. Mogą to być proste modele ręczne, idealne do cięć prostych i małych płytek, ale prawdziwy maestro posiada przecinarkę elektryczną, najlepiej z tarczą diamentową i chłodzeniem wodnym. Dzięki temu cięcia są idealnie gładkie, bez żadnych wyszczerbień. Pomyśl o kuchni, gdzie każda płytka jest jak mały element układanki – krzywo ucięta, z widocznym błędem, zepsuje cały efekt. Przecinarki elektryczne to narzędzia precyzyjne, zdolne do cięcia najtwardszych gresów porcelanowych, które dla zwykłej szlifierki kątowej byłyby koszmarem. Wiem z doświadczenia, że inwestycja w dobrą przecinarkę zwraca się w zadowoleniu klienta i braku konieczności poprawek.

Do zadań specjalnych, takich jak wycinanie otworów pod gniazdka czy rury, niezbędna jest wiertnica diamentowa. W zależności od potrzeb, używa się różnych koron diamentowych – do betonu, gresu czy ceramiki. Ręczne wycinanie otworów w płytkach jest nieefektywne i prawie zawsze kończy się pęknięciem. To tak, jakby próbować wywiercić dziurę w skale łyżeczką do herbaty. Wiertnica, czasem na statywie, pozwala na wykonanie precyzyjnego i czystego otworu, co jest niezwykle ważne, zwłaszcza w przypadku droższych płytek. To inwestycja w jakość, a co za tym idzie, w zadowolenie klienta.

Elektronarzędzia to jedno, ale nie można zapominać o chemii budowlanej. Kleje, fugi, grunty, masy uszczelniające – to wszystko to chemia, która decyduje o trwałości i estetyce. Dobór odpowiedniego kleju do podłoża i rodzaju płytek to absolutna podstawa. Np. płytki na ogrzewanie podłogowe wymagają specjalnych klejów elastycznych, które nie pękają pod wpływem zmian temperatury. Użycie nieodpowiedniego kleju może doprowadzić do odspojenia się płytek po kilku miesiącach, a to jak jazda samochodem bez oleju w silniku – prędzej czy później coś się zatrze.

Klej nakłada się zębnicą, odpowiednio dobraną do formatu płytek – im większa płytka, tym większy ząb. Pozwala to na równomierne rozprowadzenie kleju i uniknięcie pustek powietrznych pod płytką. Z mojego punktu widzenia, odpowiednia zębnica to nie tylko wygoda, ale przede wszystkim efektywność. Używając zbyt małej zębnicy, marnujesz czas na dokładanie kleju, a używając zbyt dużej, masz za dużo kleju, który trzeba zeskrobać. Trzeba znaleźć złoty środek, który zapewni idealne pokrycie.

Fugowanie to kolejny etap, gdzie chemia odgrywa główną rolę. Zaprawy do fugowania muszą być odporne na wilgoć, ścieranie i środki chemiczne. Glazurnik używa fug epoksydowych w miejscach szczególnie narażonych na wilgoć i zabrudzenia, jak brodziki prysznicowe czy blaty kuchenne. Są one droższe, ale ich trwałość i odporność na plamy są bezkonkurencyjne. Do pozostałych pomieszczeń wystarczają zazwyczaj fugi cementowe, ale i te muszą być odpowiednio przygotowane i zastosowane, żeby nie wyschły zbyt szybko, lub nie pozostawiły brzydkich smug. Fugowanie wymaga zręczności i precyzji, żeby fugi były równe i estetyczne.

Na koniec, silikonowanie. Glazurnik używa specjalnych silikonów sanitarnych z dodatkiem środków grzybobójczych. Silikonowanie to nic innego jak szczelne połączenie płytek z elementami sanitarnymi – wanną, brodzikiem, umywalką. Niewłaściwie nałożony silikon to nie tylko problem estetyczny, ale także zaproszenie dla pleśni i grzybów, które mogą pojawić się po kilku miesiącach. Trzeba być pewnym, że silikon został nałożony dokładnie i równo, aby nie było szczelin. Pamiętam, jak kiedyś klient chciał samemu silikonować wannę – efekt był tragiczny, jakby dzieci bawiły się szlamem. Czysta, precyzyjna linia silikonu to dowód profesjonalizmu i kropka nad „i” dla każdej łazienki.

Specjalizacje i dodatkowe usługi glazurnika

W dzisiejszym świecie, gdzie liczy się kompleksowość i wszechstronność, glazurnik to już nie tylko ten, kto układa płytki na ścianach i podłogach. To fachowiec z prawdziwego zdarzenia, który często staje się koordynatorem całego remontu, przejmując na siebie znacznie szerszy zakres obowiązków. Pomyśl o nim jako o maestro orkiestry, który dyryguje symfonią prac remontowych, a nie tylko gra na jednym instrumencie. Przecież to on często bierze na siebie ciężar skoordynowania hydraulika, elektryka, a czasem nawet stolarza.

Jedną z kluczowych dodatkowych usług, a w zasadzie podstawą, jest montaż urządzeń sanitarnych. Położenie płytek to dopiero połowa sukcesu. Wanna, brodzik, umywalka, WC – to wszystko musi być zainstalowane z precyzją, by działało bez zarzutu i pasowało do estetyki wnętrza. Glazurnik, który oferuje kompleksową usługę, potrafi podłączyć baterie, zamontować stelaże podtynkowe, osadzić miskę WC, czy też podłączyć pralkę w łazience. To spore ułatwienie dla klienta, który nie musi szukać dodatkowych specjalistów i koordynować ich pracy. To tak, jakbyś kupił samochód, a sprzedawca oferował od razu jego serwis i naprawy – to znacznie zwiększa zaufanie i oszczędza czas.

Często, zwłaszcza w starszym budownictwie, układanie płytek wiąże się z koniecznością przeróbek instalacji wodno-kanalizacyjnych. Zmieniasz układ łazienki? Przesuwasz wannę albo umywalkę? Bez przeniesienia punktów wodno-kanalizacyjnych ani rusz! Glazurnik, który potrafi to zrobić, oszczędza klientowi kłopotu i pieniędzy, bo nie trzeba wynajmować hydraulika na "kilka rurek". Oczywiście, mówimy tu o drobnych modyfikacjach, a nie o projektowaniu całej instalacji od zera. Ale właśnie te drobne korekty potrafią sprawić największy problem. To właśnie one są "wisienką na torcie", bo przecież bez nich to wszystko by się nie trzymało kupy.

W dzisiejszych czasach, fugowanie i silikonowanie to już nie tylko obowiązek, ale element sztuki. Fugi to nie tylko wypełniacz, ale integralny element designu. Dziś mamy fugi epoksydowe, fugi brokatowe, fugi elastyczne, które dają wręcz nieskończone możliwości. Glazurnik doradzi, jaki kolor i rodzaj fugi najlepiej podkreśli charakter płytek i całego pomieszczenia. A silikonowanie to kropka nad „i”, uszczelniająca i estetycznie wykańczająca połączenia. Jak widziałem to kiedyś, klient, który nie docenił silikonowania, po kilku miesiącach miał problem z grzybem w łazience – co oczywiście zniszczyło cały piękny efekt.

Ale na tym nie koniec! Wielu glazurników poszerza swoją ofertę o całkowity remont łazienki, kuchni czy kotłowni od A do Z. Oznacza to, że przejmują pełną odpowiedzialność za projekt, od wyburzeń, poprzez instalacje, tynkowanie, malowanie, aż po montaż oświetlenia i szafek. To ogromne ułatwienie dla klienta, który zamiast koordynować kilkunastu fachowców, ma jeden punkt kontaktu. To z kolei prowadzi do lepszego planowania, mniejszej liczby niespodzianek i szybszej realizacji projektu. W dzisiejszych czasach, gdy brakuje fachowców, tacy wszechstronni specjaliści są na wagę złota. Prawdziwy glazurnik w takiej sytuacji nie tylko jest rzemieślnikiem, ale i menadżerem projektu. To sprawia, że może być on kimś więcej niż tylko rzemieślnikiem. Dziś glazurnicy coraz częściej rozszerzają swoje usługi o specjalistyczne techniki cięcia, takie jak cięcie wodą (waterjet), co pozwala na tworzenie niezwykle skomplikowanych wzorów i mozaik. W ofercie pojawiają się również płytki z podświetleniem LED, systemy podgrzewanych podłóg montowane na cienkiej macie, a także instalacje pryszniców bezbrodzikowych, wymagających specjalnego spadku i odpływów liniowych. To wszystko sprawia, że usługi glazurnicze są dziś bardziej innowacyjne niż kiedykolwiek.

Podsumowując, współczesny glazurnik to prawdziwy specjalista z szerokim wachlarzem umiejętności. Jego praca to połączenie rzemiosła, wiedzy technicznej i zmysłu estetycznego. Od przygotowania podłoża, przez układanie płytek, aż po kompleksowe remonty – to profesjonalista, który dba o każdy detal. Kiedyś mój znajomy powiedział: "Szukam glazurnika, ale takiego, co to wszystko ogarnie". To pokazuje, jak bardzo wzrosło zapotrzebowanie na kompleksowe usługi w branży remontowej.

Wymogi zawodu i bezpieczeństwo pracy glazurnika

Praca glazurnika, choć często postrzegana jako czysto rzemieślnicza, kryje w sobie szereg wymagań, zarówno fizycznych, jak i zdrowotnych, a także niemałe ryzyko związane z bezpieczeństwem. Wbrew pozorom, to nie jest tylko "układanie kafli". To zawód, który wystawia na próbę ciało i zdrowie, a także wymaga sporej uwagi i przestrzegania zasad. "Lepiej zapobiegać niż leczyć" – to motto powinno przyświecać każdemu glazurnikowi, bo ignorowanie podstawowych zasad BHP może kosztować zdrowie, a nawet życie.

Zacznijmy od aspektów zdrowotnych. Glazurnik ma regularny kontakt z różnego rodzaju chemią budowlaną: klejami, zaprawami do fugowania, silikonami, gruntami, a nawet preparatami do hydroizolacji. Wiele z nich zawiera składniki, które mogą być toksyczne i podrażniające dla skóry, oczu czy dróg oddechowych. Długotrwała ekspozycja na pyły cementowe i chemikalia, bez odpowiedniego zabezpieczenia, może prowadzić do poważnych alergii, chorób układu oddechowego (np. astmy oskrzelowej), a nawet chorób skóry, takich jak egzema. Kiedyś widziałem glazurnika, który pracował bez masek ochronnych – po kilku latach zmagał się z poważnymi problemami płucnymi, a na skórze miał wysypki. Wtedy zrozumiał, że zdrowie jest cenniejsze niż każda zaoszczędzona złotówka na masce.

Dlatego kluczowe jest stosowanie odpowiednich środków ochrony osobistej. Maseczki przeciwpyłowe z odpowiednimi filtrami, okulary ochronne, rękawice nitrylowe lub lateksowe (do pracy z chemią), a także odpowiednia odzież robocza. Czasem, podczas szlifowania czy skuwania starej glazury, zaleca się stosowanie kombinezonów ochronnych, które zabezpieczają ciało przed pyłem. To nie są "fanaberie", to minimum, które pozwala zachować zdrowie na lata. Jak w banku – bez odpowiednich zabezpieczeń nie da się liczyć na bezpieczne transakcje.

A co z chorobami przewlekłymi? Zawód glazurnika nie jest dla każdego. Przeciwwskazaniem mogą być zaburzenia narządu równowagi, silne alergie (szczególnie te wziewne i kontaktowe), poważne choroby skóry czy układu oddechowego. Mimo że praca zazwyczaj odbywa się w zamkniętych pomieszczeniach i nie na wysokościach (poza sporadycznym użyciem drabiny czy rusztowania), osoby z lękiem wysokości mogą odczuwać dyskomfort. To specyficzny rodzaj wysiłku, który wymaga stabilności i sprawności fizycznej. Pamiętam historię pewnego kandydata, który zrezygnował z kursu glazurniczego, bo na samym widoku drabiny odczuwał panikę. Nie ma co udawać bohatera – bezpieczeństwo to podstawa.

Dodatkowo, praca glazurnika wymaga siły fizycznej. Dźwiganie ciężkich paczek kleju, płytek wielkoformatowych (które potrafią ważyć kilkadziesiąt kilogramów), czy klęczenie przez wiele godzin na podłodze, obciąża kręgosłup, kolana i stawy. Dlatego ważna jest regularna aktywność fizyczna, wzmacnianie mięśni i stosowanie ochraniaczy na kolana. "Człowiek składa się z mięśni i kości" – powiedział mi kiedyś doświadczony glazurnik. "I dopóki wszystko działa, to można pracować, ale jak coś strzeli, to masz problem.".

Mimo wspomnianych niedogodności, praca glazurnika jest stosunkowo bezpieczna, o ile przestrzega się zasad BHP. Brak pracy na dużych wysokościach i często komfortowe warunki termiczne w ogrzewanych pomieszczeniach to plusy tej profesji. No i wreszcie, perspektywy zarobkowe. Jak widać po danych z tabeli, brakuje wykwalifikowanych glazurników na rynku, a ci z doświadczeniem mogą liczyć na naprawdę godziwe wynagrodzenie. To zawód, który nie wymaga studiów, ale wymaga praktycznych umiejętności, precyzji i odpowiedzialności. To jak granie na giełdzie – jeśli masz odpowiednie informacje i wiesz, co robisz, możesz sporo zarobić, ale jeśli grasz na oślep, możesz stracić wszystko.

Na zakończenie, należy pamiętać, że praca glazurnika to zawód z przyszłością, który łączy w sobie rzemieślniczą tradycję z nowoczesnymi technologiami i materiałami. Wymaga on poświęceń, ale jednocześnie daje dużą satysfakcję z efektów pracy i możliwości zarobkowych. Warto podjąć ten trud i rozwijać się w tej dynamicznie zmieniającej się branży, bo jak mawia pewne przysłowie: "Nie wszystko złoto, co się świeci, ale każda płytka, która świeci, może być twoja".

Q&A

P: Co to właściwie robi glazurnik?

O: Glazurnik to specjalista zajmujący się układaniem płytek ceramicznych, gresowych i kamiennych na ścianach i podłogach. W zakres jego obowiązków wchodzi również przygotowanie podłoża, montaż urządzeń sanitarnych oraz fugowanie i silikonowanie połączeń.

P: Czy glazurnik zajmuje się tylko kładzeniem płytek?

O: Nie, współczesny glazurnik często oferuje kompleksowe usługi. Może on również montować urządzenia sanitarne, wykonywać drobne przeróbki instalacji wodno-kanalizacyjnych, a nawet przeprowadzać całościowe remonty kuchni, łazienek czy kotłowni "od A do Z", obejmując wszystkie etapy prac.

P: Jakie narzędzia są niezbędne w pracy glazurnika?

O: Glazurnik wykorzystuje szeroki wachlarz narzędzi, w tym przecinarki do płytek (ręczne i elektryczne z chłodzeniem wodnym), wiertnice diamentowe do otworów, szlifierki kątowe, poziomice laserowe, pace zębate do nakładania kleju, a także specjalistyczne pace do fugowania. Nieodłącznym elementem jego pracy jest również odpowiednio dobrana chemia budowlana.

P: Jakie są główne zagrożenia w pracy glazurnika i jak się przed nimi chronić?

O: Główne zagrożenia to kontakt z toksycznymi substancjami chemicznymi (kleje, fugi, grunty) oraz pyłem podczas skuwania i szlifowania. Glazurnik powinien bezwzględnie stosować środki ochrony osobistej: maski przeciwpyłowe z filtrami, okulary ochronne, rękawice ochronne oraz odzież roboczą, by zminimalizować ryzyko alergii i chorób układu oddechowego.

P: Czy praca glazurnika wymaga specjalistycznego wykształcenia lub studiów?

O: Praca w zawodzie glazurnika nie wymaga ukończenia studiów wyższych. Kluczowe są praktyczne umiejętności, doświadczenie oraz ukończone kursy zawodowe lub kwalifikacyjne. Brakuje wykwalifikowanych specjalistów w tej branży, co przekłada się na dobre perspektywy zarobkowe dla osób posiadających odpowiednie umiejętności i precyzję.