Najlepszy klej do płytek na karton gips – Poradnik 2025

Remontując przestrzeń, w której chcemy położyć płytki na ścianie wykonanej z karton gipsu, stajemy przed pozornie prostym, a jednak kluczowym wyborem, który może przesądzić o trwałości i estetyce na lata. Pytanie Jaki klej do płytek na karton gips wybrać pojawia się niemal natychmiast po podjęciu decyzji o wykorzystaniu tego popularnego materiału budowlanego. Krótko odpowiadając, mamy zasadniczo dwie główne opcje: klej gipsowy lub odpowiedni klej cementowy klasy C2, ale prawdziwa sztuka tkwi w zrozumieniu, który z nich będzie optymalny w konkretnym scenariuszu – a to zależy od wielu niuansów, o których często zapominamy w ferworze prac remontowych.

• Przygotowanie podłoża z karton gipsu pod płytki
• Hydroizolacja karton gipsu w strefach mokrych
• Cechy kleju cementowego C2 idealnego na karton gips
• Kiedy zastosować klej gipsowy na karton gips?
• Czas schnięcia kleju do płytek na karton gips

Przygotowanie podłoża z karton gipsu pod płytki

Płyty kartonowo-gipsowe, choć nie są elementem konstrukcyjnym w tradycyjnym tego słowa znaczeniu, stanowią niezwykle popularny materiał do szybkiego tworzenia wewnętrznych ścian działowych, sufitów podwieszanych czy wyrównywania starych, zniszczonych powierzchni. Są one chętnie stosowane w wielu pomieszczeniach domowych, tworząc gładką, równą bazę pod dalsze prace wykończeniowe.

Mimo swojej popularności i wygody montażu, karton gips uznawany jest przez specjalistów za podłoże *trudne* dla płytek ceramicznych. Dlaczego? Jego mniejsza sztywność w porównaniu do tradycyjnego muru czy betonu sprawia, że jest bardziej podatny na niewielkie odkształcenia czy ruchy, wynikające choćby z pracy konstrukcji budynku, zmian temperatury czy wilgotności.

Dodatkowo, same płyty G-K, a zwłaszcza miejsca ich łączenia, charakteryzują się zróżnicowaną chłonnością. Przyklejenie płytek bezpośrednio na tak nieprzygotowane podłoże jest proszeniem się o kłopoty – klej może nierównomiernie wiązać, tracić swoje właściwości adhezyjne, a w konsekwencji płytki mogą zacząć odpadać, często w miejscach spoin.

Pierwszym, absolutnie kluczowym krokiem, zanim pomyślimy o wyborze kleju, jest odpowiednie przygotowanie powierzchni. Podłoże musi być przede wszystkim stabilne – sprawdźmy, czy płyty są solidnie przykręcone do stelaża (wkręty co 20-25 cm na krawędziach, 30 cm w środku płyty to standard, choć niektórzy wolą gęściej, co 15 cm na krawędzi). Wkręty powinny być zagłębione poniżej lica kartonu, ale nieprzebijające papieru. Każdy luźny wkręt to potencjalne miejsce ruchu i pęknięcia w przyszłości.

Niezwykle istotne jest też prawidłowe spoinowanie płyt. Używamy do tego mas szpachlowych dedykowanych do płyt G-K, a co ważniejsze, stosujemy taśmy zbrojące – papierowe lub fizelinowe, zatopione w masie. Zapewniają one odporność połączeń na pękanie i minimalizują ryzyko przenoszenia ruchów z konstrukcji na warstwę wykończeniową.

Po wyschnięciu i zeszlifowaniu masy szpachlowej (i usunięciu pyłu!), przechodzimy do etapu czyszczenia. Podłoże musi być idealnie czyste, pozbawione kurzu, tłuszczu, resztek gipsu czy innych zanieczyszczeń, które mogłyby osłabić przyczepność kleju. Lekkie przetarcie wilgotną ściereczką, a następnie pozostawienie do całkowitego wyschnięcia, to minimum.

Kolejnym, wręcz świętym etapem przygotowania jest gruntowanie. Stosuje się dedykowane grunty pod płytki na karton gips – często są to produkty głęboko penetrujące na bazie akrylu lub specjalistyczne grunty o zwiększonej przyczepności, zawierające drobny piasek kwarcowy (tzw. grunty sczepne). Primer zmniejsza i wyrównuje chłonność podłoża, wzmacnia powierzchnię kartonową i znacząco zwiększa adhezję, tworząc idealną powierzchnię do aplikacji kleju. Schnięcie gruntu zajmuje zwykle od 2 do 4 godzin, w zależności od producenta i warunków. Nigdy nie sklejamy na mokry grunt!

Warto wspomnieć o nośności karton gipsu pod płytki. Producenci systemów G-K i chemii budowlanej podają maksymalną dopuszczalną wagę obłożenia na metr kwadratowy. Zazwyczaj jest to około 25 kg/m² dla ścian standardowych. Grubsze płyty (np. 15 mm zamiast 12,5 mm) lub podwójne poszycie płyt, w połączeniu z odpowiednim stelażem, mogą tę wartość zwiększyć. Należy sprawdzić zalecenia producenta systemu G-K i kleju, który zamierzamy użyć. Wybierając cięższe płytki (np. gruby gres, kamień naturalny), możemy przekroczyć tę nośność, co skończy się odpadnięciem płytek lub uszkodzeniem płyty G-K.

Pamiętajmy, że zaniedbanie któregokolwiek z tych etapów zemści się prędzej czy później. Przygotowanie podłoża to nie fanaberia, lecz absolutna konieczność, fundament, na którym ma się opierać nasza piękna ściana z płytek. Stare przysłowie mówi "jak sobie pościelesz, tak się wyśpisz" – w kontekście kładzenia płytek na karton gips, to jak przygotujesz ścianę, tak długo będziesz cieszył się jej nienagannym wyglądem. Nie oszczędzajmy na materiałach do spoinowania i gruntowania, a tym bardziej na czasie poświęconym na dokładne przygotowanie.

Prawidłowo przygotowana powierzchnia powinna być czysta, sucha, gładka (spoiny zeszlifowane na równo), stabilna i przede wszystkim jednolicie zagruntowana. Jest to jedyna droga do zapewnienia maksymalnej przyczepności wybranego przez nas kleju i długowieczności całej okładziny ceramicznej. Inaczej ryzykujemy scenariusz, w którym pomimo użycia teoretycznie dobrego kleju, płytki zaczną żyć własnym życiem, odklejając się od ściany. Szczególnie uciążliwe potrafi być to w przypadku łazienek czy kuchni, gdzie dodatkowo dochodzi czynnik wilgoci.

Hydroizolacja karton gipsu w strefach mokrych

Płyty kartonowo-gipsowe, nawet te zielone, impregnowane, potocznie nazywane "wodoodpornymi", nie są materiałem w pełni wodoszczelnym. Ich struktura opiera się na kartonie i gipsie, materiałach, które naturalnie chłoną wilgoć. Impregnacja zielonych płyt G-K zwiększa ich odporność na wilgoć i pleśń w warunkach podwyższonej wilgotności powietrza, ale nie chroni przed bezpośrednim, długotrwałym kontaktem z wodą, takim jaki ma miejsce pod płytkami w strefie prysznica czy nad wanną.

Wszędzie tam, gdzie istnieje ryzyko bezpośredniego zalania powierzchni wodą, czyli w tzw. "strefach mokrych", bezwzględnie konieczne jest wykonanie szczelnej bariery hydroizolacyjnej. Zaniedbanie tego kroku prowadzi do nasiąkania płyt G-K, ich deformacji, utraty stabilności, degradacji kleju do płytek i, co najgorsze, do rozwoju pleśni i grzybów wewnątrz ściany.

Najpopularniejszym i zarazem najbardziej dostępnym dla amatorów i profesjonalistów materiałem do hydroizolacji jest tzw. folia w płynie. Jest to elastyczna masa uszczelniająca na bazie dyspersji polimerowych, która po nałożeniu i wyschnięciu tworzy ciągłą, gumopodobną powłokę nieprzepuszczającą wody. Aplikuje się ją pędzlem, wałkiem lub pacą.

Folię w płynie nakłada się zazwyczaj w co najmniej dwóch warstwach. Pierwsza warstwa penetruje i uszczelnia podłoże, druga (aplikowana po wyschnięciu pierwszej, co zajmuje zwykle 2-6 godzin w temperaturze pokojowej i przy dobrej wentylacji) buduje właściwą grubość i szczelność powłoki. Całkowity czas schnięcia drugiej warstwy przed przystąpieniem do klejenia płytek to najczęściej 12-24 godziny, choć zawsze należy sprawdzić zalecenia producenta konkretnego produktu.

Niezwykle ważnym elementem systemu hydroizolacji są akcesoria dodatkowe: taśmy uszczelniające, narożniki uszczelniające i mankiety (kołnierze) do uszczelniania przejść rur czy innych instalacji. Te elementy, wykonane zazwyczaj z elastycznego materiału zatopionego w membranie, stosuje się we wszystkich miejscach, gdzie konstrukcja zmienia kierunek (kąty ścian, połączenie ściany z podłogą) oraz w miejscach, gdzie przebija ją instalacja (np. baterie, odpływ). Są one elastyczne i kompensują ewentualne drobne ruchy w konstrukcji, które mogłyby spowodować pęknięcie sztywnej powłoki folii w płynie. Tego elementu absolutnie nie wolno pominąć.

Taśmy uszczelniające, zwykle o szerokości 10-12 cm, zatapia się w pierwszej, jeszcze mokrej warstwie folii w płynie, dokładnie dociskając pacą lub pędzlem, tak aby materiał uszczelniający przeniknął przez strukturę taśmy. Drugą warstwę folii nakłada się już na zatopione taśmy. Mankietów używa się w analogiczny sposób wokół rur.

Zużycie folii w płynie podawane jest zazwyczaj w kg/m² na jedną lub dwie warstwy. Typowe zużycie to około 0.8-1.5 kg/m² dla uzyskania wymaganej grubości powłoki dwuwarstwowej. Cena folii waha się, dając orientacyjną cenę rynkową rzędu 25-50 zł za kilogram produktu, w zależności od producenta i specyfikacji (np. dodatkowa elastyczność, szybsze schnięcie). Koszt taśmy uszczelniającej to około 6-12 zł za metr bieżący.

Pamiętajmy, że hydroizolacja w płynie na karton gips w strefach mokrych to nie opcja, a obowiązek, jeśli chcemy, aby nasza łazienka czy kuchnia służyła nam przez lata bez przykrych niespodzianek w postaci zagrzybionych ścian czy odpadających płytek. "Przezorny zawsze ubezpieczony" – to powiedzenie pasuje tu jak ulał. Oszczędzanie na hydroizolacji jest oszczędzaniem pozornym, prowadzącym do znacznie wyższych kosztów napraw w przyszłości.

Dobrze wykonana warstwa uszczelniająca powinna szczelnie pokrywać całą powierzchnię strefy mokrej, w tym wszystkie narożniki i przejścia instalacyjne, tworząc "wannę", która zabezpieczy karton gips przed jakimkolwiek kontaktem z wodą, która może przedostać się przez fugi czy mikropęknięcia w kleju. To jest realna bariera, która ratuje konstrukcję przed wilgocią. Pamiętajmy o aplikacji hydroizolacji również na krawędziach płyt i zaciągnięciu jej lekko na sąsiadujące, "suche" ściany, tworząc zakładkę szerokości kilkunastu centymetrów.

Cechy kleju cementowego C2 idealnego na karton gips

Klej cementowy to powszechne rozwiązanie do przyklejania płytek ceramicznych, ale w przypadku karton gipsu nie wystarczy sięgnąć po najprostszy produkt typu C1. Płyty G-K stanowią podłoże specyficzne – mniej stabilne i sztywne niż mur, a także o ograniczonej nośności, co już omawialiśmy. Te cechy wymagają od kleju parametrów wykraczających poza standardowe.

Jeżeli decydujemy się na klej cementowy C2 S1, jest to minimalna klasa, na jaką powinniśmy zwrócić uwagę, a optymalnie wybór powinien paść na produkt elastyczny oznaczony jako C2 S1 lub nawet C2 S2. Klasyfikacja C2 według normy EN 12004 oznacza klej o podwyższonych parametrach, charakteryzujący się znacznie lepszą przyczepnością w różnych warunkach, w tym po zanurzeniu w wodzie czy starzeniu termicznym. Tego typu kleje mają zwykle również wydłużony czas otwarty i zredukowany spływ.

Litera S1 w klasyfikacji kleju cementowego oznacza, że jest to klej elastyczny. Klej elastyczny, w odróżnieniu od kleju sztywnego (bez S), potrafi przenieść niewielkie odkształcenia podłoża, np. ruchy termiczne czy drobne drgania konstrukcji, nie pękając i nie odspajając się od płyty G-K czy samej płytki. To kluczowy parametr na tak dynamicznym, w porównaniu do betonu, podłożu jak karton gips. Klasa S2 to kleje wysokoelastyczne, zalecane w najbardziej wymagających warunkach, np. na podłogi z ogrzewaniem podłogowym czy tarasy, ale na ścianie z karton gipsu, szczególnie w strefach mokrych lub na dużych powierzchniach, również mogą być dobrym wyborem.

Podwyższona przyczepność do podłoża jest nieodzownym wymogiem, ponieważ zagruntowany karton gips nie zapewnia takiej "chropowatości" i możliwości zakotwiczenia kleju jak tradycyjne tynki cementowo-wapienne. Dobry klej C2 S1/S2 zawiera odpowiednią ilość polimerów, które zwiększają jego adhezję zarówno do zagruntowanej powierzchni karton gipsu, jak i do samej płytki, tworząc trwałe połączenie. Kleje te są zazwyczaj droższe od podstawowych produktów typu C1 – za 25 kg worek dobrego kleju C2 S1 zapłacimy orientacyjnie od 50 do nawet 100+ złotych, podczas gdy C1 kosztuje 30-50 złotych. Różnica w cenie jest warta jakości i pewności wykonania.

Sama aplikacja kleju cementowego wymaga staranności. Przygotowuje się go przez wymieszanie proszku z czystą wodą w proporcjach podanych przez producenta (np. 6-7 litrów wody na 25 kg worka). Należy dokładnie odmierzyć ilość wody, użycie jej za dużo osłabia klej! Po wymieszaniu i odczekaniu kilku minut (czas dojrzewania) masę miesza się ponownie. Konsystencja powinna być jednolita, bez grudek i mieć zdolność utrzymania bruzd po zaciągnięciu pacą zębatą. Używamy pacy o zębach dobranych do wielkości płytki – popularne rozmiary to 6x6 mm lub 8x8 mm dla typowych płytek ściennych (np. 30x60 cm) i 10x10 mm lub 12x12 mm dla większych formatów (np. 60x60 cm).

Dla zapewnienia maksymalnej przyczepności na podłożu z karton gipsu, a zwłaszcza przy płytkach większego formatu (powyżej 30-40 cm na bok) i w strefach mokrych, zalecane jest klejenie kombinowane (metoda podwójnego smarowania). Polega ono na nałożeniu cienkiej warstwy kleju (na gładko, pacą płaską) na całą tylną stronę płytki, a następnie nałożeniu warstwy zębami pacy na podłoże. Zapewnia to niemal 100% pokrycia płytki klejem po dociśnięciu, minimalizując ryzyko pustek powietrznych pod płytką i zwiększając stabilność oraz nośność całej okładziny. To podejście redukuje naprężenia i ryzyko odspojenia w przyszłości. Przypomina mi się sytuacja z projektu, gdzie wykonawca, oszczędzając czas, kleił tylko "na placki" na karton gipsie; płytki zaczęły "stukać" po zaledwie roku. Kto by pomyślał, że tak prosta rzecz jak sposób nakładania kleju ma tak wielkie znaczenie.

Kiedy zastosować klej gipsowy na karton gips?

Decyzja o zastosowaniu kleju gipsowego do przyklejania płytek na karton gipsie budzi często sporo kontrowersji i wymaga precyzyjnego zrozumienia jego specyfiki. Kleje gipsowe do płytek to produkty oparte na gipsie, modyfikowane polimerami, które przyspieszają wiązanie i zwiększają wstępną przyczepność. Najbardziej znane są w kontekście montażu dekoracyjnych płytek gipsowych czy sztukaterii.

W przypadku chęci klejenia płytek ceramicznych, gresowych lub kamiennych na karton gipsie, klej gipsowy do płytek (na karton gips) może być rozważany wyłącznie w ściśle określonych, bardzo ograniczonych scenariuszach. Przede wszystkim, jest to rozwiązanie odpowiednie WYŁĄCZNIE w pomieszczeniach całkowicie suchych, gdzie nie ma żadnego ryzyka zawilgocenia podłoża, np. w przedpokoju, salonie, sypialni. Gips jest materiałem higroskopijnym i w kontakcie z wodą traci swoją wytrzymałość, co prowadzi do osłabienia i degradacji spoiny klejowej.

Po drugie, kleje gipsowe, mimo modyfikacji, generalnie charakteryzują się mniejszą elastycznością i niższą wytrzymałością mechaniczną w porównaniu do klejów cementowych klasy C2 S1/S2. Na podłożu z karton gipsu, które jak wiemy może ulegać niewielkim ruchom, stosowanie sztywnego kleju gipsowego, szczególnie pod standardowe płytki ceramiczne, może prowadzić do pękania kleju i odspajania płytek.

Jednakże, kleje gipsowe mają swoje niekwestionowane zalety, które czynią je atrakcyjnymi w odpowiednim kontekście. Kluczową zaletą jest szybkość wiązania. Klej gipsowy zastyga chemicznie, co oznacza, że wstępną wytrzymałość osiąga znacznie szybciej niż klej cementowy, często w ciągu kilkudziesięciu minut do kilku godzin. To pozwala na szybsze przystąpienie do fugowania czy zakończenia prac na danym etapie. Zazwyczaj można rozpocząć fugowanie po 12-24 godzinach, w zależności od warunków i grubości warstwy kleju.

Inną zaletą jest kompatybilność chemiczna z podłożem gipsowym. Klej gipsowy "czuje się jak w domu" na płycie G-K. Jego struktura i proces wiązania są bardziej zbliżone do struktury płyty, co teoretycznie mogłoby zapewnić dobrą adhezję. Jednak ten atut jest niwelowany przez brak wodoodporności i niższą elastyczność w porównaniu do klejów cementowych S1/S2.

Dlatego też, szybkowiążący klej gipsowy jest najlepszym i bezpiecznym wyborem w przypadku przyklejania na karton gips dekoracyjnych płytek wykonanych *również z gipsu*. Ich niewielki ciężar i porowata struktura idealnie komponują się z właściwościami kleju gipsowego. W tej aplikacji szybkość wiązania kleju gipsowego jest ogromną zaletą, ułatwiając pozycjonowanie lekkich dekoracji. Tutaj wilgoć również nie stanowi problemu, ponieważ płytki gipsowe same w sobie są wrażliwe na wodę i stosuje się je tylko w suchych pomieszczeniach.

Jeśli rozważamy klej gipsowy do przyklejenia *płytek ceramicznych* na karton gipsie, musimy być świadomi ogromnego ryzyka. To nie jest zastosowanie podstawowe ani rekomendowane przez większość producentów klejów i systemów zabudowy G-K dla standardowych płytek ceramicznych czy gresowych, które są cięższe i nienasiąkliwe, a jednocześnie stosowane często w miejscach, gdzie woda prędzej czy później się pojawi (chociażby przy myciu podłogi). Nawet cienkie, nasiąkliwe płytki ceramiczne nie dadzą gwarancji sukcesu z klejem gipsowym na dłuższą metę na niestabilnym, wrażliwym podłożu.

Podsumowując ten dylemat: jeśli kleisz dekoracyjne płytki gipsowe na karton gips, klej gipsowy jest świetnym wyborem, a nawet rekomendowanym. Jeśli kleisz standardowe płytki ceramiczne, gresowe lub kamienne na karton gipsie, zdecydowanie wybierz elastyczny klej cementowy C2 S1 lub C2 S2, chyba że jesteś w 100% pewien, że masz do czynienia z idealnie suchym, stabilnym podłożem i producent zarówno płyty, jak i kleju gipsowego, jednoznacznie dopuszcza takie zastosowanie. W przeciwnym razie, "Pośpiech jest złym doradcą", a oszczędność na kleju może okazać się bardzo kosztowna w przyszłości.

Czas schnięcia kleju do płytek na karton gips

Zrozumienie procesu i czasu schnięcia (a właściwie wiązania i twardnienia) kleju jest równie ważne jak wybór samego produktu i przygotowanie podłoża. W kontekście kładzenia płytek na karton gipsie, prawidłowe odczekanie przed kolejnymi etapami prac, takimi jak fugowanie czy pełne obciążenie powierzchni, ma bezpośrednie przełożenie na trwałość i funkcjonalność całej okładziny.

Producenci klejów podają zazwyczaj kilka kluczowych czasów: czas otwarty, czas korekty, czas schnięcia wstępnego/możliwości fugowania oraz czas pełnego wiązania/możliwości pełnego obciążenia. Te wartości są oczywiście orientacyjne i dotyczą idealnych warunków (najczęściej 20°C temperatury powietrza i podłoża oraz 50-60% wilgotności względnej powietrza).

Czas wiązania kleju do płytek na karton gipsie zależy przede wszystkim od typu kleju. Kleje gipsowe, jako produkty wiążące chemicznie, zazwyczaj osiągają wstępną twardość bardzo szybko – od kilkudziesięciu minut do kilku godzin. Pozwala to na wcześniejsze fugowanie, często już po 12-24 godzinach, jeśli podłoże jest odpowiednio suche i warunki sprzyjają odparowywaniu wody.

Kleje cementowe natomiast wiążą wolniej, w wyniku reakcji chemicznej cementu z wodą (hydratacja), a także odparowania nadmiaru wody. W przypadku elastycznych klejów cementowych C2 S1/S2, które są rekomendowane na karton gips, wstępne schnięcie, pozwalające na ruch (np. lekkie chodzenie po podłodze w przypadku zastosowania podłogowego na płycie OSB na legarach, co jest innym scenariuszem, ale zasady podobne, lub fugowanie na ścianie), następuje zazwyczaj po 24-48 godzinach od ułożenia płytek. Przykład podany w danych – lekkie obciążenie po 48 godzinach w temperaturze 20°C z warstwą kleju ok. 4 mm (przy zastosowaniu pacy 8mm np. pod płytkę 30x30) jest typowy dla cementowych klejów C2. Należy jednak pamiętać o zaleceniach producenta – temperatura podłoża i powietrza poniżej 5°C lub powyżej 25°C, a także wysoka wilgotność powietrza, mogą znacznie wydłużyć ten czas, czasem nawet dwu- lub trzykrotnie.

Pełną wytrzymałość mechaniczną, czyli moment, od którego można bez obaw w pełni obciążać powierzchnię (stawiać ciężkie meble, używać prysznica czy wanny bez obawy o trwałość kleju), kleje cementowe osiągają najczęściej po co najmniej 14 dniach, a w przypadku niektórych produktów i trudniejszych warunków, pełne utwardzenie może trwać nawet do 28 dni. To właśnie w tym okresie klej rozwija swoje docelowe parametry, w tym elastyczność i adhezję. Choć pokusa przyspieszenia prac jest duża, cierpliwe odczekanie do pełnego utwardzenia kleju jest fundamentalne dla długoterminowego sukcesu. Ignorowanie tego może prowadzić do pękania fug, odspajania się płytek pod obciążeniem, a nawet problemów z hydroizolacją w strefach mokrych, jeśli klej nie osiągnął pełnej szczelności.

W przypadku stosowania kleju gipsowego (np. do płytek gipsowych), pełne utwardzenie i wyschnięcie warstwy również wymaga czasu, mimo szybkiego wiązania początkowego. Wilgoć związana w gipsie musi odparować, co w słabo wentylowanych pomieszczeniach może trwać nawet kilkanaście dni. Dopiero po pełnym wyschnięciu klej gipsowy osiąga swoją docelową twardość. Jeśli w takim miejscu stosowano by płytki wrażliwe na wilgoć, problem z wilgocią z kleju byłby znaczący.

Odpowiednia wentylacja pomieszczenia po położeniu płytek znacząco przyspiesza proces wysychania klejów (zarówno cementowych, jak i gipsowych, w zakresie, w jakim gips wysycha). Otwarte okna czy włączone wentylatory (nie kierowane bezpośrednio na ścianę, aby uniknąć zbyt szybkiego wysychania powierzchniowej warstwy) pomagają usunąć wilgoć z pomieszczenia, co jest kluczowe dla prawidłowego wiązania cementu i wysychania gipsu. Brak wentylacji w połączeniu z wysoką wilgotnością powietrza to najwięksi wrogowie prawidłowego wiązania klejów do płytek.

Planowanie prac w harmonogramie remontowym musi uwzględniać te czasy. Zfugowanie ściany następnego dnia po położeniu płytek, a następnie natychmiastowe korzystanie z prysznica, może skutkować zniszczeniem całej pracy w krótkim czasie. Pamiętajmy – czas schnięcia kleju to nie tylko kwestia estetyki fugi, ale przede wszystkim trwałości połączenia klejowego między płytką a podłożem. Ignorowanie zaleceń producenta kleju co do czasów technologicznych jest jednym z najczęstszych błędów popełnianych przez osoby układające płytki.

Poniższy wykres ilustruje przykładowy wpływ temperatury na czas potrzebny do uzyskania możliwości fugowania dla typowego kleju cementowego C2 S1 (dane są orientacyjne i mogą różnić się w zależności od produktu i warunków):