Jakie listwy przypodłogowe do paneli winylowych 2025

Stając przed wykończeniem nowej podłogi, dylemat

Jakie listwy przypodłogowe do paneli winylowych

• Specyfika montażu listew przy panelach winylowych pływających i klejonych
• Z jakich materiałów wybrać listwy do paneli winylowych?
• Kolor i kształt listew – jak dopasować do paneli winylowych i wnętrza?
• Montaż listew przypodłogowych: Klejenie, klipsy czy inny sposób?

Aby podjąć świadomą decyzję, warto przyjrzeć się kluczowym parametrom dostępnych na rynku rozwiązań. Oto zbiór danych zbieranych podczas setek instalacji i konsultacji z producentami:

Jak widać z przedstawionych danych, każdy materiał ma swoje mocne i słabe strony. Listwy PCV kuszą ceną i niezrównaną wodoodpornością, co czyni je naturalnym wyborem do pomieszczeń narażonych na wilgoć, takich jak kuchnie czy łazienki, choć ich estetyka może nie każdemu odpowiadać w salonie. Wodoodporny MDF oferuje szerszą gamę wzorów i profili, lepiej imitując drewno czy klasyczną biel, zapewniając jednocześnie solidną ochronę przed przypadkowym zalaniem. Listwy drewniane to wybór dla tych, którzy stawiają na naturalność i luksus, ale wymagają większej uwagi w miejscach wilgotnych i są zazwyczaj najdroższe. Aluminium to z kolei propozycja do nowoczesnych wnętrz, charakteryzująca się wyjątkową trwałością i odpornością.

Zobacz także: Panele podłogowe: cena za m² 2026 (20-150 zł)

Specyfika montażu listew przy panelach winylowych pływających i klejonych

Kiedy wybieramy panele winylowe, często kierujemy się ich estetyką i trwałością. Jednak równie kluczową decyzją, często pozostawianą na ostatnią chwilę, jest dobór i sposób montażu wykończenia przy ścianie. To właśnie tutaj kryje się diabeł w szczegółach, zwłaszcza gdy mamy do czynienia z dwoma popularnymi rodzajami montażu paneli: systemem pływającym i klejeniem do podłoża.

Różnice w sposobie instalacji paneli winylowych mają fundamentalne znaczenie dla tego, jak powinny być zamocowane listwy przypodłogowe. Podłoga pływająca, z natury rzeczy, pracuje – kurczy się i rozszerza pod wpływem zmian temperatury i wilgotności w pomieszczeniu. Panele winylowe w tej technologii są cieńsze od laminowanych odpowiedników, ale zasada działania jest ta sama: wymagają dylatacji wokół ścian i stałych elementów (np. filarów, rur), aby mieć miejsce na te minimalne ruchy.

I tu dochodzimy do sedna problemu z listwami przy podłodze pływającej. Zarówno listwy, jak i profile podłogowe, których użyjemy, absolutnie nie mogą być w żaden sposób mocowane bezpośrednio do samych paneli winylowych. Złamanie tej zasady prowadzi w prosty sposób do ograniczenia naturalnych ruchów podłogi. W efekcie może to spowodować wybrzuszanie się paneli, powstawanie szczelin między nimi, a w skrajnych przypadkach nawet uszkodzenie zamków lub pękanie materiału.

Zobacz także: Panele podłogowe: Cena, czynniki i koszty ukryte

Dylatacja, czyli ta niewielka szczelina pozostawiona wokół krawędzi podłogi, jest celowym zabiegiem, swoistym "oddechem" dla materiału. Jej wielkość jest podyktowana zazwyczaj zaleceniami producenta paneli, często wynosi od 5 do 10 mm, w zależności od powierzchni pomieszczenia. Tę przestrzeń trzeba czymś przykryć, aby podłoga wyglądała estetycznie i była łatwa w utrzymaniu czystości.

To właśnie listwa przypodłogowa, montowana w tym przypadku wyłącznie do ściany, pełni rolę maskownicy dla tej szczeliny dylatacyjnej. Sposób jej mocowania – czy to klejem, klipsami, czy wkrętami – musi gwarantować, że listwa pozostanie na swoim miejscu, ale jednocześnie pozwoli panelom pod spodem swobodnie "pływać". Wybór listwy o odpowiedniej szerokości (głębokości) jest kluczowy, aby szczelina dylatacyjna była całkowicie zakryta, nawet jeśli podłoga lekko się przesunie w danym kierunku.

Z naszego doświadczenia wynika, że częstym błędem jest użycie zbyt wąskich listew lub próba doszczelnienia dylatacji silikonem przy listwie, co znowu może ograniczyć ruchy podłogi. Prawidłowe wykonanie dylatacji i dobranie listwy o minimalnej głębokości 12-15 mm, często większej dla większych pomieszczeń, to podstawa sukcesu. Grubość paneli winylowych w systemie pływającym to zazwyczaj 4-6 mm, więc listwa nie może ich w żaden sposób blokować ani dotykać ich górnej powierzchni, jeśli mocowana jest np. na klipsach.

W przypadku paneli winylowych klejonych sytuacja jest zdecydowanie prostsza, a wręcz odwrotna w swojej specyfice. Panele klejone, jak sama nazwa wskazuje, są trwale połączone z podłożem. Tworzą sztywną, stabilną powierzchnię, która nie wymaga szerokich szczelin dylatacyjnych. Często wystarczy minimalny odstęp, a czasami (np. w mniejszych pomieszczeniach i przy użyciu specjalnych systemów klejenia) dylatacja nie jest w ogóle konieczna w takim samym stopniu, jak przy podłogach pływających.

Dzięki stabilności podłogi klejonej, listwy przypodłogowe mogą być mocowane zarówno do ściany, jak i opierać się o panele, a nawet (choć rzadziej stosowane) częściowo do nich klejone na wąskim pasku, jeśli pozwala na to producent i klej użyty do paneli jest odpowiedni. Ta swoboda montażu pozwala na szerszy wybór metod mocowania listew, w tym klejenie listew do ściany i jednoczesne opieranie ich na krawędzi stabilnego panela. To ułatwia precyzyjne wykończenie.

Jednak nawet przy podłogach klejonych, standardową praktyką i zazwyczaj najlepszym rozwiązaniem jest montaż listwy wyłącznie do ściany. Daje to pewność, że żadne minimalne, choć mało prawdopodobne przy klejonych panelach, naprężenia nie przeniosą się na listwę, powodując jej odkształcenie lub odspojenie. Stosowanie wodoodpornego kleju montażowego lub klipsów dedykowanych do konkretnego typu listwy jest tu najbardziej popularne.

Podsumowując ten aspekt: kluczem przy panelach pływających jest pozostawienie im przestrzeni i mocowanie listew wyłącznie do ściany, maskując dylatację. Przy panelach klejonych podłoga jest stabilna, a dylatacja minimalna lub zbędna, co daje większą swobodę w mocowaniu listew, choć najbezpieczniejszym wyborem pozostaje również mocowanie tylko do ściany.

Z jakich materiałów wybrać listwy do paneli winylowych?

Wybór materiału, z którego wykonane są listwy przypodłogowe, to decyzja nie mniej ważna niż wybór samych paneli winylowych. Materiał listwy wpływa na jej trwałość, odporność na warunki panujące w pomieszczeniu, a także na ogólną estetykę i styl wykończenia. Panele winylowe są materiałem nowoczesnym, odpornym na wodę i zarysowania, dlatego idealnie dopasowane listwy powinny charakteryzować się podobnymi właściwościami lub sprytnie kompensować ewentualne niedobory.

Najpopularniejszymi materiałami na listwy do paneli winylowych są bez wątpienia PCV (lub inne polimery) oraz MDF w wersji wodoodpornej. Obie opcje mają swoje grono zwolenników i doskonale sprawdzają się w większości zastosowań, ale różnią się kluczowymi parametrami. Przyjrzyjmy się im bliżej, dodając perspektywę innych, mniej typowych wyborów.

Listwy PCV (polimerowe) to synonim praktyczności i funkcjonalności, zwłaszcza w kontakcie z wilgocią. Ich największą zaletą jest stuprocentowa odporność na wodę. To materiał nienasiąkliwy, co sprawia, że doskonale nadają się do kuchni, łazienek, pralni, czy holi, gdzie ryzyko zachlapania podłogi lub listwy jest większe. Są również zazwyczaj najtańsze, co jest znaczącą zaletą przy większych metrażach.

Charakteryzują się stosunkowo dobrą odpornością na uderzenia mechaniczne, choć mogą być mniej sztywne niż listwy z innych materiałów, co czasem wymaga precyzyjniejszego montażu na nierównych ścianach. Wiele modeli listew PCV posiada również zintegrowane kanały kablowe, co jest ogromnym plusem, umożliwiającym estetyczne ukrycie przewodów RTV czy internetowych wzdłuż ściany. Dostępne są w szerokiej gamie kolorów i wzorów imitujących drewno, jednak ich wygląd może być postrzegany jako mniej "szlachetny" w porównaniu do malowanego MDF-u.

Listwy wykonane z wodoodpornego MDF-u stanowią elegancki kompromis pomiędzy wyglądem a funkcjonalnością. Standardowy MDF nie jest odporny na wodę, puchnie i rozwarstwia się pod jej wpływem. Jednak listwy z dedykowanego, zielonkawego (ze względu na dodatek żywic zwiększających odporność) lub po prostu oznaczanego jako wodoodporny MDF są solidniejszą opcją. Nie są one w 100% wodoodporne jak PCV – długotrwały kontakt z wodą nadal może je uszkodzić – ale są znacznie bardziej odporne na typowe zachlapania i podwyższoną wilgotność powietrza niż zwykły MDF.

Ich ogromną zaletą jest estetyka. Listwy z MDF-u, zwłaszcza te lakierowane na biało, doskonale imitują tradycyjne drewniane cokoły, pasując do wielu stylów wnętrz, od nowoczesnego po klasyczny. Można je malować na dowolny kolor z palety RAL/NCS, co daje nieograniczone możliwości aranżacyjne. Dostępne są w wielu profilach i wysokościach, nawet powyżej 10 cm, co pozwala optycznie podwyższyć pomieszczenie. Są sztywne i dobrze kryją nierówności ścian, a do ich montażu często używa się klejów montażowych lub ukrytych wkrętów.

Drewniane listwy przypodłogowe, choć piękne i trwałe, wymagają pewnej rozwagi przy panelach winylowych. Panele winylowe są bardzo stabilne wymiarowo, natomiast drewno, nawet twarde, reaguje na zmiany wilgotności i temperatury. Połączenie tych dwóch materiałów jest możliwe, ale w pomieszczeniach o podwyższonej wilgotności (np. nie w pełni wentylowane piwnice czy starsze łazienki) listwy drewniane bez odpowiedniego zabezpieczenia mogą być ryzykownym wyborem. Najczęściej stosuje się listwy z drewna lakierowanego lub olejowanego, co zapewnia podstawową ochronę przed wilgocią i zabrudzeniami.

Wybierając drewno, zyskujemy naturalny, ponadczasowy wygląd, który idealnie współgra z panelami winylowymi imitującymi drewno lub beton, dodając wnętrzu ciepła. Są bardzo trwałe mechanicznie. Jednak ich cena jest zazwyczaj najwyższa, a montaż wymaga precyzji, często na wkręty (które można później zaślepić lub schować pod farbą/lakierem) lub dedykowane klipsy drewniane. Warto zwrócić uwagę, czy producent paneli winylowych zaleca konkretne materiały wykończeniowe.

Listwy aluminiowe lub wykonane z innych metali to opcja zarezerwowana głównie dla bardzo nowoczesnych, minimalistycznych lub industrialnych wnętrz. Ich niekwestionowaną zaletą jest ekstremalna trwałość, odporność na wilgoć, uderzenia i zarysowania. Są cienkie, często o prostej, geometrycznej formie. Dostępne są w różnych wykończeniach, np. szczotkowane, anodowane, w kolorze stali nierdzewnej czy malowane proszkowo na czarno, biało lub inne barwy.

Montaż listew aluminiowych odbywa się zazwyczaj na ukryte wkręty lub specjalistyczne kleje montażowe. Ich specyficzny wygląd nie pasuje do każdego wnętrza, ale tam, gdzie estetyka opiera się na surowości, metalu i betonu (który panele winylowe często imitują), listwy aluminiowe mogą być strzałem w dziesiątkę. Są droższe niż listwy PCV czy MDF, ale ich żywotność jest praktycznie nieograniczona w standardowych warunkach użytkowania.

Warto też wspomnieć o listwach wykonanych z poliuretanu lub styropianu wysokiej gęstości. Choć częściej stosowane jako sztukateria, niektóre modele mogą być używane jako listwy przypodłogowe. Są bardzo lekkie, łatwe w montażu (klejenie), wodoodporne (poliuretan), łatwe w malowaniu. Ich odporność na uderzenia jest zazwyczaj niższa niż PCV czy MDF, co sprawia, że lepiej sprawdzą się w miejscach mniej narażonych na mechaniczne uszkodzenia, np. w sypialniach. Ich cena waha się, ale często plasuje się między PCV a MDF.

Przy wyborze materiału, oprócz oczywistych kwestii ceny i odporności na wilgoć, należy wziąć pod uwagę styl całego wnętrza, intensywność użytkowania pomieszczenia oraz oczekiwany efekt estetyczny. Nie ma jednej "najlepszej" odpowiedzi, a odpowiedni wybór zależy od specyfiki projektu.

Kolor i kształt listew – jak dopasować do paneli winylowych i wnętrza?

Wybór koloru i kształtu listew przypodłogowych to element wykończenia, który potrafi zaważyć na całym wyglądzie pomieszczenia. Dobrze dobrane listwy potrafią subtelnie podkreślić styl, optycznie powiększyć przestrzeń, a źle dobrane – wprowadzić chaos lub "skrócić" ściany. Przy panelach winylowych, które same w sobie oferują szeroką paletę wzorów i kolorów, możliwości dopasowania listew są niemal nieograniczone.

Istnieje kilka popularnych strategii doboru kolorystyki listew. Pierwsza i często stosowana, zwłaszcza przy panelach imitujących drewno, polega na dobraniu listew w kolorze zbliżonym do koloru samych paneli. Daje to spójny, harmonijny wygląd, tworząc wrażenie jednolitej płaszczyzny podłogi, która lekko unosi się na ścianach. Ta metoda jest bezpieczna i estetyczna, szczególnie gdy chcemy, aby listwy były dyskretnym tłem.

Inna popularna strategia, która zyskała ogromną popularność w nowoczesnych wnętrzach, to malowanie lub wybieranie listew w kolorze ścian. Najczęściej jest to biel, zwłaszcza gdy ściany są białe lub bardzo jasne. Wysokie, białe listwy doskonale komponują się zarówno z panelami winylowymi imitującymi drewno, jak i z tymi o wyglądzie betonu czy płytek. Optycznie wydłużają ścianę w dół, zacierając granicę między podłogą a ścianą i sprawiając, że pomieszczenie wydaje się wyższe. Ta technika dodaje wnętrzu lekkości i nowoczesności.

Można również zastosować kontrast, wybierając listwy w kolorze znacząco odbiegającym od koloru paneli i ścian. Jest to odważniejszy ruch, który może nadać pomieszczeniu unikalnego charakteru. Przy panelach w kolorze jasnego dębu można zastosować czarne listwy, co doda aranżacji graficznej ostrości. W połączeniu z panelami imitującymi beton, listwy w intensywnym kolorze (np. turkusowym czy żółtym) mogą stanowić ciekawy akcent kolorystyczny, przełamując surowość industrialnego stylu. Ważne, aby kolor listew był spójny z innymi detalami we wnętrzu, takimi jak opaski drzwiowe czy wykończenia mebli.

Niezależnie od wybranej strategii (panel-matching, wall-matching czy kontrast), warto rozważyć, czy kolor listew ma współgrać z kolorem ościeżnic drzwi i skrzydeł. Często harmonizowanie tych elementów wykończenia tworzy spójny obraz wnętrza. Jeśli drzwi są białe, białe listwy będą naturalnym wyborem. Jeśli drewniane, listwy imitujące to samo drewno również mogą dobrze wyglądać.

Przejdźmy do kształtu i profilu listew, który ma równie duży wpływ na odbiór estetyczny, co kolor. Najprostsze profile to te o płaskiej, prostokątnej lub lekko zaoblonej krawędzi. Doskonale pasują do nowoczesnych, minimalistycznych wnętrz. Są dyskretne i nie przytłaczają przestrzeni. Ich wysokość jest zróżnicowana, od kilku do kilkunastu centymetrów, co pozwala dostosować je do proporcji pomieszczenia – wyższe listwy podkreślają wysokość ścian.

Profile bardziej ozdobne, frezowane, z wyraźnym gzymsem czy cokolikiem, nadają wnętrzom bardziej klasyczny lub elegancki charakter. Pasują do paneli winylowych imitujących klasyczne gatunki drewna lub ułożonych w jodełkę. Często wybierane są do stylów angielskich, Hampton czy art deco. Ich wysokość bywa znacznie większa, nawet powyżej 20 cm, stając się wyraźnym elementem dekoracyjnym ściany.

Poza czystą estetyką, kształt listwy może pełnić również funkcje praktyczne. Wspomniane wcześniej kanały kablowe, czyli wyżłobienia w tylnej części listwy, pozwalają na schowanie przewodów. Niektóre listwy mają również specjalnie wyprofilowaną dolną krawędź, która ułatwia prowadzenie dylatacji przy podłodze pływającej lub minimalizuje widoczność nierówności posadzki.

Kolejnym aspektem jest rozmiar listwy – jej wysokość i głębokość (grubość). Wysokość powinna być proporcjonalna do wysokości pomieszczenia. W niższych wnętrzach (poniżej 2,6 m) zbyt wysokie listwy (np. powyżej 10-12 cm) mogą optycznie je przytłaczać. W wysokich pomieszczeniach, niskie listwy mogą "ginąć" na ścianie, dlatego warto rozważyć te o wysokości 10 cm i więcej. Głębokość listwy, jak już wcześniej wspomniano, musi być wystarczająca, aby zasłonić szczelinę dylatacyjną, typowo od 12 mm w górę, ale dla dużych powierzchni może być potrzebne 15 mm lub więcej. Głębokość wpływa też na odległość mebli od ściany – grubsze listwy (np. 20 mm) odsuną szafy czy komody bardziej od ściany.

Ważnym szczegółem jest wykończenie listwy. Powierzchnie mogą być matowe, satynowe lub na wysoki połysk. Matowe są najbardziej uniwersalne i nowoczesne, satynowe łatwiejsze w czyszczeniu, a połyskujące dodają elegancji, ale są bardziej widoczne i wymagają idealnie gładkiej powierzchni. Wybór wykończenia powinien harmonizować z wykończeniem paneli winylowych i innymi elementami wyposażenia.

Na koniec, rozważając kolor i kształt, warto wziąć pod uwagę fakt, że listwy malowane (szczególnie białe MDF) mogą wymagać odświeżenia co kilka lat, podobnie jak ściany. Listwy z barwionego w masie PCV czy aluminium są pod tym względem bezobsługowe.

Montaż listew przypodłogowych: Klejenie, klipsy czy inny sposób?

Wybór metody montażu listew przypodłogowych do paneli winylowych to kwestia równie istotna, co dobór materiału i koloru. Prawidłowe mocowanie zapewnia trwałość, estetykę i funkcjonalność całego wykończenia. Metoda instalacji powinna być dobrana nie tylko do typu listwy, ale przede wszystkim do sposobu montażu paneli – pływającego czy klejonego, o czym szeroko mówiliśmy wcześniej. Pamiętajmy: listwa zawsze ma być mocowana do ściany, a nie do podłogi pływającej!

Klejenie to jedna z najpopularniejszych i najchętniej wybieranych metod, szczególnie przy nowoczesnych, gładkich listwach z MDF-u wodoodpornego, PCV czy poliuretanu. Używa się do tego celu specjalistycznych klejów montażowych. Dostępne są w kartuszach aplikowanych pistoletem, zazwyczaj na bazie polimerów lub akrylu. Kluczem jest wybór kleju o dobrym chwycie początkowym, który utrzyma listwę w miejscu od razu po dociśnięciu do ściany, a pełną wytrzymałość uzyska po kilku lub kilkunastu godzinach.

Zalety klejenia to przede wszystkim niewidoczność mocowania – brak wkrętów czy gwoździ oznacza gładką powierzchnię listwy. Metoda ta sprawdza się na równych i gładkich ścianach. Jest stosunkowo szybka, po przygotowaniu podłoża (czyste, suche, odtłuszczone). Szacowany czas klejenia to około 5-7 minut na metr bieżący, wliczając aplikację kleju i dociśnięcie listwy. Wymagana ilość kleju zależy od producenta, ale standardowa tubka kleju montażowego o pojemności około 300 ml wystarcza zazwyczaj na 8-15 metrów bieżących listwy, w zależności od profilu listwy i gładkości ściany.

Wady klejenia to trudność demontażu – usunięcie klejonej listwy często wiąże się z uszkodzeniem ściany (oderwanie fragmentu tynku, farby). Na bardzo nierównych ścianach klejenie może być nieskuteczne, a listwa może odstawać. Co więcej, klej potrzebuje czasu na pełne związanie, więc do tego momentu listwa powinna być ustabilizowana, np. przez lekkie podparcie, choć większość nowoczesnych klejów ma silny chwyt początkowy.

Montaż na klipsy to kolejna bardzo popularna metoda, szczególnie dla listew PCV i niektórych modeli listew MDF. Polega na przykręceniu do ściany (za pomocą wkrętów i kołków) specjalnych metalowych lub plastikowych klipsów w równych odstępach, a następnie "zatrzaśnięciu" listwy na tych klipsach. Rozstaw klipsów jest zazwyczaj zalecany przez producenta listew, typowo co 40-60 cm, ale warto zastosować gęstsze rozmieszczenie (co 30-40 cm) w narożnikach i na końcach listew dla lepszej stabilności. Przy montażu paneli winylowych pływających, klipsy są doskonałym wyborem, ponieważ listwa jest solidnie połączona ze ścianą i nie dotyka podłogi, swobodnie maskując dylatację.

Zaletą systemu klipsowego jest łatwość montażu i demontażu – listwę można szybko zdjąć (np. w celu pomalowania ściany czy przeciągnięcia kabli w kanale za listwą) i ponownie zamontować bez uszkodzenia listwy czy ściany (poza miejscami montażu klipsów). System klipsowy dobrze radzi sobie z niewielkimi nierównościami ściany, listwa na klipsach potrafi się do nich dopasować. Koszt zestawu klipsów na metr bieżący listwy (licząc klips i wkręt z kołkiem) to zazwyczaj 2-5 PLN.

Wadą klipsów jest konieczność precyzyjnego nawiercania otworów w ścianie i mocowania każdego klipsa oddzielnie, co może być bardziej czasochłonne niż klejenie na bardzo długich, prostych odcinkach. Przy bardzo nierównych ścianach listwa na klipsach może delikatnie odstawać między punktami mocowania. Ponadto, klipsy muszą być idealnie w jednej linii, aby listwa przylegała równo.

Tradycyjne mocowanie na wkręty lub gwoździe (ewentualnie zszywki tapicerskie do niektórych listew) jest metodą mniej popularną przy nowoczesnych panelach winylowych i listwach z PCV czy MDF, ale wciąż stosowaną, np. przy listwach z litego drewna. Polega na przewierceniu listwy i przykręceniu jej do ściany za pomocą wkrętów z odpowiednimi kołkami. Wkręty są zazwyczaj rozmieszczone co 50-80 cm. Zaletą jest bardzo mocne i trwałe mocowanie. W przypadku listew drewnianych, główki wkrętów można schować, a następnie zaszpachlować i zamalować.

Wadą jest widoczność mocowania (chyba że wkręty są sprytnie ukryte lub listwa jest później malowana) oraz ryzyko rozszczepienia materiału listwy, zwłaszcza cienkiej, podczas wiercenia lub wbijania gwoździ. Przy listwach z PCV czy lakierowanego MDF, próba ukrycia główek wkrętów jest zazwyczaj widoczna i mało estetyczna. Metoda ta wymaga większej precyzji i jest zazwyczaj wolniejsza od klejenia czy montażu na klipsy, zwłaszcza gdy trzeba maskować wkręty.

Niektóre listwy, np. metalowe, mogą być montowane na specjalne szyny, które przykręca się do ściany. Listwa jest następnie "nasuwana" na szynę. To elegancki system, który zapewnia estetyczne, ukryte mocowanie. Montaż szyn wymaga jednak bardzo równej ściany i precyzyjnego poziomowania. Jest to metoda rzadziej spotykana w standardowych zastosowaniach domowych.

Wybierając metodę montażu, zawsze należy kierować się zaleceniami producenta zarówno paneli winylowych (zwłaszcza jeśli są to panele pływające i kluczowe jest unikanie mocowania do podłogi), jak i producenta listew. Typ ściany (cegła, beton, płyta g-k) również ma znaczenie dla wyboru odpowiednich kołków rozporowych czy techniki klejenia.