Jaki klej do płytek na podłogę? Poradnik na 2025 rok

Wybór odpowiedniego kleju do płytek podłogowych często spędza sen z powiek, nic dziwnego, podłoga to inwestycja na lata, a jej trwałość zależy w dużej mierze od tego niewidocznego elementu. "Jaki klej do płytek na podłogę?" to fundamentalne pytanie, którego nie wolno zlekceważyć; odpowiedź jest zniuansowana, ale najogólniej, na podłogę kładzie się zazwyczaj kleje cementowe klasy C2 z elastycznością, czyli C2S1 lub C2S2 w zależności od warunków. Zapomnijcie o zasadzie "jeden klej do wszystkiego" – to prosta droga do kosztownych problemów; każda posadzka i każdy rodzaj płytki mają swoje wymagania. Tylko trafny dobór gwarantuje, że płytki zostaną na swoim miejscu, nie popękają i nie odpadną, tworząc solidną i piękną powierzchnię na długie lata.

• Dlaczego elastyczność kleju jest ważna na podłodze? (Kleje klasy S1 i S2)
• Dobór kleju w zależności od podłoża i warunków użytkowania
• Wpływ rozmiaru i rodzaju płytek na wybór kleju

Przyjrzyjmy się danym technicznym, które specjaliści biorą pod uwagę, decydując o wyborze chemii budowlanej. Analiza kart produktów i wyników badań laboratoryjnych dostarcza twardych dowodów na różnice w parametrach klejów, co przekłada się bezpośrednio na ich przeznaczenie i trwałość połączenia. Poniższa tabela przedstawia typowe zakresy wartości dla kluczowych właściwości adhezyjnych i odkształcalności, zgodnych z europejskimi normami, oraz orientacyjne koszty i zastosowania.

Zaprezentowane wartości doskonale obrazują, dlaczego inwestycja w klej wyższej klasy jest często koniecznością, a nie kaprysem. Podczas gdy kleje klasy C1 zapewniają jedynie minimalną przyczepność niezbędną w bardzo podstawowych zastosowaniach, klasy C2, a zwłaszcza C2S1 i C2S2, oferują wielokrotnie wyższe parametry, kluczowe dla nowoczesnego budownictwa i wymagających warunków eksploatacji. Różnica w cenie worka jest często niewielka w porównaniu do wartości płytek i kosztów ewentualnej naprawy źle wykonanej posadzki, co skłania do refleksji nad rzeczywistą "oszczędnością" na kleju.

Dlaczego elastyczność kleju jest ważna na podłodze? (Kleje klasy S1 i S2)

Podłoga nigdy nie jest w pełni statyczna; wbrew pozorom, powierzchnia, po której codziennie stąpamy, nieustannie pracuje, choć te ruchy są często niewidoczne gołym okiem. Główne siły napędowe tych subtelnych, lecz potężnych zmian to wahania temperatury, zwłaszcza przy ogrzewaniu podłogowym, zmienność wilgotności podłoża i otoczenia oraz obciążenia mechaniczne wynikające z użytkowania. Materiały budowlane, takie jak beton czy jastrych, kurczą się i rozszerzają pod wpływem tych czynników, a układane na nich płytki, szczególnie gresowe, mają inne współczynniki rozszerzalności. Wyobraźmy sobie sztywną jak skała warstwę kleju pomiędzy ruchomym podłożem a równie sztywną płytką – to przepis na katastrofę; coś musi pęknąć, a najczęściej jest to klej lub sama płytka. Elastyczność kleju, mierzona jego zdolnością do odkształcania się pod wpływem naprężeń bez utraty spójności i przyczepności, jest jak amortyzator pochłaniający te siły. To właśnie ta cecha pozwala spoiwu mostkować naprężenia i kompensować minimalne ruchy, zapobiegając koncentracji stresu w jednym punkcie, co prowadziłoby do uszkodzenia posadzki. Bez tej zdolności do "oddychania" wraz z podłożem i płytką, nawet najmocniejsza początkowa przyczepność nie ochroni przed zniszczeniem w perspektywie czasu. Klej sztywny na podłożu narażonym na ruchy to jak klamra uciskająca żyły – prędzej czy później skończy się to źle dla całej instalacji. Klasyfikacja klejów cementowych w normie EN 12004 uwzględnia parametr odkształcalności poprzecznej (transverse deformation), co stanowi bezpośrednią miarę tej kluczowej elastyczności. Kleje oznaczone literą "S" (S1 lub S2) przechodzą specjalistyczne testy, podczas których płytki są zginane na próbce, a deformacja przy jednoczesnym utrzymaniu odpowiedniej przyczepności jest mierzona w milimetrach. Kleje klasy S1 charakteryzują się odkształcalnością nie mniejszą niż 2,5 mm, natomiast klasa S2 to już minimum 5,0 mm deformacji, co oznacza znacznie wyższą elastyczność. Wybór między S1 a S2 zależy bezpośrednio od skali naprężeń przewidywanych w danym zastosowaniu; im większe ryzyko ruchów i naprężeń, tym wyższej klasy elastyczności klej jest niezbędny. Na przykład, posadzki z ogrzewaniem podłogowym są podręcznikowym przykładem zastosowania wymagającego kleju S1, ponieważ cykle grzewcze powodują stałe, cykliczne rozszerzanie i kurczenie się jastrychu. W takich warunkach sztywny klej C2 bez symbolu "S" szybko by skapitulował, prowadząc do odspojenia lub pękania płytek; mówiąc wprost, "zrolowałyby" się od ściany, tworząc zjawisko "tentingu". Płytki wielkoformatowe, z racji swoich rozmiarów, akumulują większe naprężenia wewnętrzne i są bardziej wrażliwe na nierównomierne podparcie czy ruchy podłoża, dlatego standardem przy ich montażu jest użycie kleju S1. W skrajnych przypadkach, gdy podłoże jest szczególnie wymagające (np. stare, spękane betony po odpowiednim przygotowaniu) lub naprężenia ekstremalnie wysokie (bardzo duże płyty na fasadzie, baseny narażone na ciśnienie wody i zmienne temperatury), klej klasy S2 staje się jedynym rozsądnym wyborem, zapewniającym najwyższy stopień bezpieczeństwa i trwałości. Parametr odkształcalności jest testowany w ściśle określonych warunkach laboratoryjnych, ale jego znaczenie w praktyce budowlanej jest nie do przecenienia. Zaniedbanie tej kwestii to proszenie się o kłopoty, które mogą pojawić się nie od razu, ale po kilku miesiącach lub latach, często w postaci uszkodzeń, których naprawa kosztuje wielokrotnie więcej niż zaoszczędzone złotówki na kleju. Kleje elastyczne klasy S1 i S2 są często nieco droższe od standardowych klejów C2, ale ta różnica w cenie jest minimalna w porównaniu do całkowitych kosztów inwestycji w posadzkę, włączając w to wartość płytek i robociznę. Stosowanie klejów elastycznych to standard współczesnego budownictwa, zwłaszcza w przypadku wymagających zastosowań i materiałów. Można to porównać do wyboru opon zimowych – na suchej nawierzchni letnie też jakoś sobie poradzą, ale w trudnych warunkach tylko te właściwe zapewnią bezpieczeństwo i komfort. Koszt worka kleju C2S1 czy C2S2 oscyluje w przedziale 60-150+ PLN, w zależności od producenta i specyficznych dodatków (np. szybkowiążący, o podwyższonej wydajności). Typowa wydajność to około 4-5 kg/m² przy warstwie 4-5 mm, co oznacza, że na 20-25 m² posadzki potrzeba jednego worka 25 kg. Zatem koszt kleju elastycznego na metr kwadratowy jest rzędu 2,50-6,00 PLN, co stanowi ułamek ceny dobrej płytki. Użycie kleju elastycznego klasy S to nie jest opcja "premium", to często absolutne minimum, aby zapewnić trwałość i bezawaryjność posadzki z płytek ceramicznych, zwłaszcza przy dużych formatach i ogrzewaniu podłogowym. Producenci płytek wielkoformatowych wręcz obligatoryjnie wskazują na konieczność stosowania klejów odkształcalnych w swoich kartach technicznych. Ignorowanie tych zaleceń jest równoznaczne z unieważnieniem gwarancji producenta płytek i wzięciem na siebie pełnej odpowiedzialności za ewentualne uszkodzenia. Studia przypadków z życia wzięte, pokazujące masowe odspojenia płytek na nowo położonym ogrzewaniu podłogowym czy tarasach, są namacalnym dowodem na to, że brak elastyczności kleju to najczęstszy winowajca takich usterek. Rynek chemii budowlanej oferuje szeroki wybór klejów S1 i S2, różniących się nie tylko ceną, ale i dodatkowymi właściwościami, takimi jak przyspieszony czas wiązania (np. dla szybszego fugowania), wydłużony czas otwarty (dla większej swobody układania) czy redukcja pylenia. Wybierając klej, warto zapoznać się z kartą techniczną produktu, która precyzyjnie określa jego parametry i zalecenia dotyczące stosowania w konkretnych warunkach i z konkretnymi rodzajami płytek. Należy pamiętać, że nawet najlepszy klej elastyczny nie skoryguje fatalnie przygotowanego podłoża. Mimo zdolności do mostkowania pewnych naprężeń, jego możliwości nie są nieograniczone, a znaczne nierówności czy pęknięcia na podłożu wymagają wcześniejszego naprawienia i wyrównania. Inwestycja w jakościowy, elastyczny klej klasy S1 lub S2 to inwestycja w spokój ducha i długowieczność naszej podłogi, która będzie cieszyć oko przez lata, a nie przyprawiać o ból głowy. Pamiętajmy, że w przypadku podłóg liczy się nie tylko wygląd, ale przede wszystkim funkcja i trwałość. Na koniec, można pokusić się o porównanie do fundamentów domu – można oszczędzić na materiałach konstrukcyjnych na etapie wylewania, ale nikt o zdrowych zmysłach tego nie zrobi, wiedząc, że cała reszta konstrukcji na tym spoczywa; tak samo jest z klejem pod płytki podłogowe. Jego rola jest niewidocznana po zakończeniu prac, ale absolutnie fundamentalna dla stabilności i trwałości całej posadzki. Na nic najlepsze płytki za grube tysiące, jeśli zawiedzie spoiwo, które miało je utrzymać. To jest moment, w którym „polski Janusz” skąpiący na chemii budowlanej spotyka się z brutalną rzeczywistością praw fizyki i chemii. A prawa te są nieubłagane i nie robią wyjątków dla źle dobranych klejów.

Zobacz także: Klej Sopro na ogrzewanie podłogowe 2025 – poradnik

Dobór kleju w zależności od podłoża i warunków użytkowania

Wybór odpowiedniego kleju do płytek na podłogę to nie tylko kwestia formatu płytki czy jej elastyczności, ale przede wszystkim ścisłe dopasowanie spoiwa do specyfiki podłoża i warunków panujących w miejscu instalacji. Podłoże pod płytki może być betonowe, cementowe (jastrych), anhydrytowe, drewniane, stalowe, a nawet stanowić starą glazurę czy terakotę; każde z tych podłoży wymaga indywidualnego podejścia i zastosowania odpowiednich preparatów gruntujących lub klejów. Najczęstszym podłożem jest jastrych cementowy, który musi być wysezonowany – minimalny czas schnięcia to 28 dni dla typowej grubości 4 cm, choć nowoczesne zaprawy szybko schnące potrafią ten czas skrócić nawet do 7 dni. Kluczowa jest kontrola wilgotności jastrychu przed rozpoczęciem prac – wilgotność szczątkowa dla podłoża cementowego nie powinna przekraczać 2,0% (metodą CM), a przy ogrzewaniu podłogowym 1,8% CM. Jastrychy anhydrytowe schną znacznie dłużej, nawet kilka miesięcy w niekorzystnych warunkach, a ich wilgotność powinna wynosić poniżej 0,5% CM przed klejeniem; wymagają też obowiązkowego szlifowania i gruntowania. Podłoża betonowe starsze niż 6 miesięcy są zazwyczaj stabilne, ale młodsze mogą wymagać zastosowania klejów elastycznych (S1, S2) lub szybko wiążących, aby zniwelować ryzyko skurczu betonu. Stara terakota czy gres na podłodze, o ile jest stabilna (trzeba opukać każdą płytkę, sprawdzając, czy nie ma pustek pod spodem), może stanowić dobre podłoże do klejenia nowych płytek metodą "płytka na płytkę"; wymaga to jednak zastosowania kleju o zwiększonej przyczepności i odpowiedniego gruntu sczepnego (często na bazie żywic syntetycznych lub epoksydowych). Podłoża drewniane (deski, płyty OSB, sklejka) są szczególnie wymagające z powodu swojej naturalnej pracy (rozszerzalność i skurcz pod wpływem wilgoci) i niskiej stabilności wymiarowej. W takich przypadkach konieczne jest zastosowanie specjalnych, wysoko elastycznych klejów (zazwyczaj S2, czasem w kombinacji z elastycznymi matami kompensacyjnymi) oraz staranne przygotowanie podłoża, w tym zapewnienie wentylacji pod deskami lub sztywności konstrukcji. Metalowe powierzchnie pod klejenie płytek, choć rzadkie na podłodze w typowych domach, wymagają gruntów epoksydowych zwiększających przyczepność i zastosowania klejów epoksydowych lub poliuretanowych, nie zaś cementowych. W przypadku podłoży gipsowych (płyty gipsowo-kartonowe wzmocnione na podłodze, tynki gipsowe na ścianach przyległych do posadzki), kluczowe jest ich odpowiednie zagruntowanie środkami blokującymi chłonność i wzmacniającymi powierzchnię, a następnie zastosowanie klejów na bazie cementu z redukcją wody lub specjalnych klejów gipsowych/dyspersyjnych. Warunki użytkowania to kolejny potężny czynnik decydujący o wyborze kleju, często równie ważny jak samo podłoże. Inaczej dobiera się klej do podłogi w suchym salonie, inaczej do mokrej łazienki czy sauny, a jeszcze inaczej do nieogrzewanego garażu czy narażonego na mróz tarasu. Pomieszczenia mokre wymagają klejów cementowych o zwiększonej odporności na wilgoć oraz, co kluczowe, wykonania odpowiedniej hydroizolacji podpłytkowej (np. folie w płynie, maty uszczelniające) *przed* klejeniem płytek, bo żaden klej, nawet wodoodporny, nie zastąpi warstwy uszczelniającej. Na zewnątrz, na balkonach i tarasach, klej musi być mrozoodporny, a także charakteryzować się elastycznością (S1 lub S2), aby wytrzymać cykle zamrażania i rozmrażania oraz duże wahania temperatury. Ważne jest też zapewnienie spadku posadzki i dylatacji. Obciążenia mechaniczne to następny czynnik: klej pod płytki w korytarzu mieszkalnym (ruch pieszy, np. 150-200 przejść/dzień, obciążenie skupione 100 kg/m²) ma inne wymagania niż klej w galerii handlowej (tysiące przejść, wózki transportowe, palety – obciążenie kilkuset kg/m²) czy w magazynie z ruchem wózków widłowych (tony obciążenia dynamicznego). Kleje do zastosowań komercyjnych i przemysłowych to zazwyczaj kleje o podwyższonej przyczepności, często epoksydowe lub poliuretanowe, które oferują znacznie wyższą wytrzymałość na ściskanie i ścinanie niż kleje cementowe. Warunki środowiskowe mogą obejmować również narażenie na agresywne substancje chemiczne (np. w laboratoriach, przemyśle spożywczym, akumulatorowniach) – w takich miejscach stosuje się specjalistyczne kleje chemoodporne, zazwyczaj na bazie żywic epoksydowych. Podsumowując, prawidłowy dobór kleju do płytek podłogowych wymaga analizy złożoności układu: interakcji płytki z podłożem pod wpływem warunków środowiskowych i obciążeń. Na podłożu betonowym o wilgotności 2,5% CM w łazience zastosujemy klej C2S1 plus hydroizolację. Na suchym jastrychu anhydrytowym w salonie z ogrzewaniem podłogowym konieczny będzie grunt plus klej C2S1 lub S2. Na starym deskowaniu, przygotowanym i usztywnionym, pod płytki gresowe 60x60, potrzebujemy kleju C2S2. Każdy scenariusz jest inny, niczym odrębne studium przypadku, a zaniedbanie analizy tych czynników grozi poważnymi konsekwencjami dla trwałości inwestycji. Konsultacja z kartą techniczną producenta kleju oraz producenta płytek jest absolutnie kluczowa. Tam znajdują się precyzyjne wytyczne dotyczące rekomendowanych klejów dla danego rodzaju podłoża, warunków i rodzaju płytki. Użycie gruntu np. na jastrych cementowy czy anhydrytowy to nie tylko "zwiększenie przyczepności" w marketingowym bełkocie, ale kluczowy krok techniczny regulujący chłonność podłoża i zapobiegający zbyt szybkiemu oddawaniu wody z kleju, co mogłoby zaburzyć proces hydratacji cementu w kleju i osłabić jego właściwości. Koszt dobrych gruntów to zazwyczaj kilkanaście do kilkudziesięciu złotych za litr, co przy wydajności rzędu 0,1-0,2 litra/m² stanowi niewielki dodatek do całościowych kosztów.

Wpływ rozmiaru i rodzaju płytek na wybór kleju

Format i rodzaj płytek ceramicznych czy gresowych kładzionych na podłodze mają bezpośredni, wręcz fundamentalny wpływ na wybór odpowiedniego kleju. Ta zależność staje się coraz bardziej widoczna w ostatnich latach, kiedy na rynku dominują płytki wielkoformatowe, a nawet tzw. slaby o wymiarach dochodzących do 3 metrów kwadratowych. Płytki małego i średniego formatu, powiedzmy do 30x30 cm, są stosunkowo lekkie i mniej wrażliwe na drobne niedociągnięcia podłoża czy klejenie bez pełnego wypełnienia spoiny klejowej. W przypadku takich standardowych rozmiarów, na typowym, stabilnym podłożu cementowym bez ogrzewania podłogowego, często wystarczy dobry klej klasy C2. Problem pojawia się jednak, gdy przechodzimy do większych formatów, powiedzmy 60x60 cm i większych, a szczególnie powyżej 1 metra kwadratowego lub o długości boku powyżej 100 cm. Takie płytki, wykonane najczęściej z gresu porcelanowego o niskiej nasiąkliwości (często poniżej 0,5%), charakteryzują się znacznie większą masą. Płytka gresowa o wymiarach 120x120 cm może ważyć 30-40 kg, a slab 120x280 cm nawet ponad 80 kg. Takie obciążenie wymaga kleju o wyższej przyczepności, który nie tylko utrzyma ciężar pionowo, ale też poradzi sobie z naprężeniami wynikającymi z samej masy płytki. Ale to nie tylko waga. Płytki wielkoformatowe są znacznie bardziej wrażliwe na wszelkiego rodzaju ugięcia podłoża, nierówności i – tu wracamy do poprzedniego punktu – ruchy termiczne i wilgotnościowe. Płytka o dużym formacie "czuje" całe podłoże pod sobą i jest w stanie przenieść na klej i podłoże znacznie większe siły wynikające z tych ruchów niż mała płytka. Dlatego standardem przy montażu płytek wielkoformatowych, zwłaszcza gresowych, jest stosowanie klejów elastycznych klasy C2S1 lub C2S2. Bez tej elastyczności, ryzyko odspojenia krawędzi płytki, pęknięcia w narożniku, a nawet pęknięcia przez środek jest drastycznie wyższe. Drugim kluczowym aspektem związanym z rozmiarem, a w zasadzie z powierzchnią płytki, jest wymóg pełnego wypełnienia przestrzeni pod płytką klejem. Tradycyjna metoda "grzebieniowania" w jednym kierunku, pozostawiająca kanały powietrzne, jest absolutnie niedopuszczalna w przypadku płytek wielkoformatowych i gresowych o niskiej nasiąkliwości. Powinno stosować się metodę "podwójnego smarowania" (double buttering), polegającą na nałożeniu kleju zarówno na podłoże (zębatą pacą, np. 10x10 mm), jak i cienkiej warstwy na odwrotną stronę płytki (gładką stroną pacy lub pacą z mniejszym zębem, np. 4x4 mm). Zapewnia to pełne przyleganie kleju na całej powierzchni, eliminując puste przestrzenie, które byłyby słabym punktem i potencjalnym miejscem akumulacji wilgoci czy koncentracji naprężeń. Pełne wypełnienie klejem jest wymagane przez producentów płytek wielkoformatowych i stanowi warunek gwarancji. Brak 100% spoiny klejowej pod płytką to prosta droga do jej uszkodzenia pod obciążeniem dynamicznym (np. upadający przedmiot) lub termicznym (ogrzewanie podłogowe). Rodzaj materiału, z którego wykonana jest płytka, również ma kluczowe znaczenie dla wyboru kleju. Płytki ceramiczne (terakota) mają zazwyczaj wyższą nasiąkliwość niż gres. Wyższa nasiąkliwość oznacza, że płytka może "ciągnąć" wodę z kleju szybciej, co może skrócić czas otwarty kleju i utrudnić korygowanie ułożenia. Kleje dedykowane do płytek ceramicznych często mają parametry dopasowane do tej cechy. Z drugiej strony, płytki gresowe (porcelanowe) charakteryzują się bardzo niską nasiąkliwością i są "ciasne", co utrudnia "zakotwiczenie" kleju w ich strukturze. Dla gresu, zwłaszcza polerowanego, niezbędne są kleje o zwiększonej przyczepności, często modyfikowane polimerami (właśnie te klasy C2), które zapewniają silne i trwałe połączenie. Naturalne kamienie, takie jak marmur czy wapień, wprowadzają dodatkową komplikację. Są często porowate, różnie chłoną wodę i mogą być wrażliwe na przebarwienia spowodowane przez wodę z kleju cementowego lub składniki kleju. W przypadku kamieni naturalnych, zwłaszcza jasnych i wrażliwych na wilgoć (np. marmur carrara), zaleca się stosowanie specjalnych klejów biały lub jasnych, często szybko wiążących (aby ograniczyć kontakt kamienia z wilgocią z kleju do minimum) oraz o składzie chemicznym niedopuszczającym do migracji barwników czy związków żelaza z kleju do kamienia. Niektóre kleje do kamienia naturalnego zawierają dodatki, które minimalizują ryzyko powstawania wykwitów czy przebarwień. Przy kamieniu naturalnym często też zaleca się kleje elastyczne klasy S1. Grubość płytki również może mieć znaczenie, choć w mniejszym stopniu niż format czy materiał. Płytki o standardowej grubości 8-12 mm klei się zazwyczaj cieńkowarstwowo lub średniowarstwowo. Płytki grubowarstwowe (np. gres techniczny 15-20 mm do pomieszczeń technicznych czy na tarasy, kładziony często na żwirze lub wspornikach) lub płytki o bardzo zróżnicowanej grubości (kalibrowane vs. niekalibrowane, np. niektóre płytki ręcznie formowane) mogą wymagać klejów grubowarstwowych (klasa F – fast setting) lub o konsystencji umożliwiającej układanie nawet na warstwie kleju 20 mm lub więcej. Kleje te pozwalają na niwelowanie większych nierówności podłoża podczas samego klejenia, choć oczywiście lepszym rozwiązaniem jest wcześniejsze wyrównanie posadzki. Klej do płytek wielkoformatowych charakteryzuje się często nie tylko elastycznością (S1, S2) i podwyższoną przyczepnością (C2), ale też innymi cechami, jak zredukowany spływ (T – Thixotropic, co ułatwia montaż na ścianach, ale na podłodze pomaga utrzymać równą warstwę) czy wydłużony czas otwarty (E – Extended open time), co jest nieocenione przy układaniu dużych, ciężkich płyt, dając wykonawcy więcej czasu na precyzyjne ułożenie i korektę. Kleje do gresu wielkoformatowego to zazwyczaj najwyższa półka w kategorii klejów cementowych. Stosowanie niewłaściwego kleju, np. standardowego C1 pod płytkę gresową 60x60 cm lub kleju cementowego do jasnego marmuru, to fundamentalne błędy, które prędzej czy później skończą się kosztowną awarią. Należy pamiętać, że karty techniczne klejów i płytek zawierają konkretne, często bardzo precyzyjne wymagania dotyczące wzajemnego stosowania, grubości warstwy kleju, rozmiaru zęba pacy czy konieczności stosowania metody podwójnego smarowania dla określonych formatów płytek. Czasem producent płytki wręcz rekomenduje konkretne systemy klejowe od współpracujących firm. Ignorowanie tych zaleceń jest nieprofesjonalne i może prowadzić do utraty gwarancji zarówno na płytki, jak i na samą chemię budowlaną. Rynek oferuje ogromne bogactwo klejów, dostosowanych do najróżniejszych kombinacji podłoży, warunków i rodzajów płytek. Mamy kleje standardowe, uelastycznione, wysokoelastyczne, białe, szare, szybkowiążące, z wydłużonym czasem otwartym, grubowarstwowe. Wybór odpowiedniego kleju jest decyzją techniczną, opartą na wiedzy o specyfice materiałów i warunków, a nie wyłącznie na cenie. Warto w tym miejscu nadmienić o cenie. Worek 25 kg dobrego kleju do płytek gresowych w formacie np. 80x80 cm (czyli C2S1) to wydatek rzędu 70-90 PLN. Klej do slaba 120x280 cm (wymagający C2S2) to koszt 120-150 PLN za worek. Pokrycie z worka to ok. 5-6 m² przy zastosowaniu metody podwójnego smarowania i pace 10+4 mm. Widzimy, że koszt kleju do dużych płytek za metr kwadratowy jest oczywiście wyższy, ale wciąż stanowi ułamek kosztów samego materiału (płytki) i robocizny. Ten element instalacji jest po prostu zbyt krytyczny, aby na nim oszczędzać w nieprzemyślany sposób. To trochę jak budowa mostu – można by użyć mniej stali, ale czy odważylibyśmy się nim przejechać? Podobnie, oszczędność kilkudziesięciu złotych na worku kleju przy kilkudziesięciu metrach kwadratowych posadzki może oznaczać potrzebę jej zrywania i ponownego kładzenia po zaledwie kilku sezonach grzewczych. Fachowiec, który zna się na rzeczy, nigdy nie zaryzykuje użycia nieodpowiedniego kleju, bo wie, że reputacja jest warta znacznie więcej. Zatem, stojąc przed półką w sklepie z materiałami budowlanymi, pamiętajmy, że wybór kleju do płytek podłogowych to nie loteria ani zgadywanka. To świadoma decyzja oparta na analizie formatu, rodzaju i wagi płytki w połączeniu ze specyfiką podłoża i warunków eksploatacji. Karty techniczne produktów to nasi najlepsi przyjaciele w tym procesie.

Zobacz także: Klej do płytek na ogrzewanie podłogowe Kerakoll H40 No Limits